Ja, wij gaan ook nog ‘voor de laatste keer’ op vakantie.. De laatste keer met zijn tweeën dan. Op naar de tropische Seychellen! Ik heb er zin in! Mijn zwangerschapsverklaring is ingepakt, samen met een stel bikini’s en zonnebrillen. Laat maar zien, die blauwe zee!
Dus.. even stil vanaf deze kant. Tot halverwege augustus!
Wie mij kenden op het moment dat ik er achter kwam dat ik zwanger was, dit zal jullie vreemd in de oren klinken, maar… Jemig, wat gaat de tijd snel! Ik ben alweer 13 weken zwanger.
Er was mij beloofd door de dokter dat mijn ‘ochtend’ misselijkheid minder zou worden, en dat is inderdaad zo, maar meneer had opzich wel even mogen aangeven dat de misselijkheid plaats zou maken voor ongelooflijke hormonale buien.. whoops. Af en toe schrik ik er zelf van hoe geïrriteerd ik kan doen, al zijn de huilbuien ook niet mis. Ik durf het niet eens meer aan om naar Extreme Home Make-over te kijken (oh en die jongste is autistisch en hun moeder is overleden en nu heeft een orkaan hun huis weg geblazen, wèèèèèh!).
Maar goed, this to shall pass, zegt vriendjelief. Nou, dat hopen we dan maar! For his sake..
Vandaag was de ‘grote verhuizing’. Nou, we waren om drie uur vanmiddag al over! De meubels staan op hun plek, het waterbed wordt op dit moment gevuld en ik ben half om half bezig met het uitpakken van duizenden boeken (van mij) en miljoenen cd’s (S. zijn werk), maar het begint er op te lijken! S. wilde zelfs het gras al gaan maaien, maarja toen kwamen we er achter dat we eigenlijk geen grasmaaier hebben, dat wordt dus wat lastig. In plaats daarvan is die nu maar de kinderwagen in elkaar aan het zetten 
Ja, we zijn gisteren maar weer eens op een shopping expeditie geweest naar de baby-dump. Ik hou van die winkel! We hebben een hele mooie babykamer besteld, met een levertijd van 8 weken.. Dus gelukkig zijn we er op tijd mee. En tja, die kinderwagen dus. Wat een taak is dat! Sommige zijn zo wankel dat je bang bent dat ze omvallen als er een lieveheersbeestje op zou landen, andere zijn tegen de duizend euro. Slik. We hebben toch een mooie en semi-betaalbare gevonden, gelukkig. Het is eigenlijk een frame waar je de autozitjes op kan klikken, eentje hoger dan de ander (een soort bioscoop idee).
Goed, ik babbel al weer veel te lang door.. Nog even een plaatje van de babykamer (de meubels dus..) en dan ben ik weg!
Dan loop je in de supermarkt en zegt een oude vent tegen je; ‘zozo, jij hebt lol gehad!’
JAKKES!
De dingen die mensen zeggen af en toe.. echt, de raarheid. Nog zo’n leuke; “Hebben jullie het geplanned om een tweeling te krijgen?” Ja, we hebben ze besteld uit een catalogus, nou goed?!
Of; “Hoe wist je dat je zwanger was, bleef je menstruatie uit?” Midden op de werkvloer. Bedankt, trut.
Maarja, het schijnt er bij te horen. Ik ben nog nooit het verhaal vergeten dat mijn moeder me ooit heeft verteld. Ze stond bij de slager om (suplise!) vlees te halen toen de slager haar vroeg of ze vaginaal zou bevallen.. Mijn moeder heeft toen geantwoord dat ze mij uit haar neus zou snuiten.
Go mommy!
Verdwijnen als sneeuw voor de zon door creatief en meedenkend lief vriendje met gevoel voor humor. I love ya baby!
Oplossing voor irritatie nr. 1: “wanneer ben je uitgerekend?!” (15x per dag)
Oplossing voor irritatie nr. 2: Mensen die hun hand op mijn buik leggen
Oplossing voor irritatie nr. 3: “Wat wordt jij snel groot” (bedoel je soms dik?!)
Of voor alles tegelijkertijd:
En ja, ik ga ze allemaal dragen! (Maar waarschijnlijk niet allemaal tegelijkertijd..)
Ik hou van mijn lieverd ^^
“Jeetje, je bent zwanger!” Deze euforische uitspraak werd gedaan door mijn baas, dezelfde baas aan wie ik toch écht drie weken geleden ook al vermeld heb dat er wat huist in mij. Maar dat feit is natuurlijk te verwaarlozen, als je na gaat dat er toen nog niets te zien was. Misschien is zij groot voorstander van de ‘eerst zien, dan geloven’ lifestyle. Hoe dan ook, ik heb maar blij geknikt en vooral geen scherpe opmerking gemaakt over het feit dat ze duidelijk last begint te krijgen van Alzheimer - zij is immers degene die wekelijks mijn loonstrook ondertekend. Dat wil zeggen; tot september, want na augustus vind ik mezelf te zielig om nog naar het werk te verslepen. Zwanger zijn van een tweeling is niet niks - dat weet ik nu al na 10,5 week.
Mijn baas kan ik het eigenlijk ook niet kwalijk nemen, sinds om me heen op de werkvloer knopen van broeken mij om de oren vliegen terwijl iedereen (mannen niet meegerekend) zich naar wat schijnt heeft laten bevruchten en zo’n mooi buikje tevoorschijn tovert. Dan vergeet je al snel wie verteld heeft dat ze zwanger is en wie niet.
Nee, we hebben geen bedrijfsfeestje gehad.
Maar inderdaad, ik ben zwanger, en ik heb het mooiste buikje van iedereen - in mij groeien namelijk 2 van die gamba’s. Laaiend enthousiast is ze, mijn baas. Ik hoef prompt geen dagen meer op het servicekantoor achter de balie te staan - Ik ga nu over de post. Een zittende functie, met de w.c. binnen handbereik… so to speak.
Ik kon er vanochtend niet omheen, dat ‘oh jippie, ik word moeder!’ gevoel. Enthousiast por ik mijn vriend wat in zijn zij maar om 8 uur in de ochtend kon er niet veel meer af dan een slaapdronken ‘joehoe.’ Daar ik toevallig een beste vriendin heb die ook op een orka begint te lijken grijp ik dus maar naar de telefoon.
‘Yeah, wij zijn zwanger!’ Brult ze door de telefoon voordat er ook maar hallo’s zijn uitgewisseld. Een beetje angstig probeer ik nog te bedenken of zij en manlief nummerweergave hebben op de telefoon of dat dit haar manier is om het nieuws te verspreiden. Heeft ze last van zwangerschapsgekte? Moet ik met haar naar de psychiater? Of valt het te verwaarlozen door pieken en dalen in de hormoonschommeling? Maar ach, wat doet het er ook toe!
‘Jaaaaaaaaa!’ Brul ik dus ook vrolijk terug. Een dansje volgt, waarbij de kat me aankijkt alsof ik gek ben (ook katten hebben mensenkennis..). We besluiten dat dit gevoel niet genegeerd mag worden, tenslotte is het koopzondag, en blije gevoelens op koopzondag moeten geuit worden via de pinpas. Baby-dump komt ter sprake, maar Baby-dump komt niet voor in de gouden gids van onze regio. Zwinderen is het dichtste bij, maar wat moet je in hemelsnaam in Zwinderen? En ook niet onbelangrijk, waar ligt Zwinderen? Ik vermoed Duitsland, Vriendin Friesland, maar nee, het blijkt in Drenthe te liggen. Gaap. Op naar Utrecht dus!
Snel prop ik een beschuit naar binnen en negeer de kat die moeilijk kijkt als die zijn vieze kattenbak in moet kruipen. Sorry, Spijker, maar dat is verboden terrein voor mij.
Vriendlief is inmiddels ook uit bed geschuifeld en slaapwandeld de keuken in maar wordt spontaan wakker door de woorden ‘ik ga naar Utrecht met Vriendin, waar is je creditcard?’. Als ik toelicht dat we naar de babywinkel gaan sputtert die niet langer tegen.
Endus hebben wij ons kostelijk vermaakt in de winkel met een oppervlakte van 1500 vierkante meter, waar ik de volgende autostoel in tweevoud heb aangeschaft (en op de tweede 15% korting kreeg vanwege mijn dubbele pret) en een tweelingbox:
Gelukkig hadden we Vriendin’s joekelauto mee ^^
Inmiddels zijn we al weer in week tien van mijn zwangerschap. Eventjes wat minder aanwezig geweest vanwege wat vervelende gebeurtenissen, maar nu papa-to-be weer ‘gezond’ en wel thuis is, tijd voor een update! Ja, ik ben nog steeds zwanger. Nog iets meer zwanger zelfs dan we in de eerste plaats dachten. That’s right; TWINS!!
In de eerste plaats waren we flink geschrokken (WTF?!) maar dat maakte al heel snel plaats voor hysterische blijheid en enthousiasme. Maar nu, nu slaat de paniek toch weer een klein beetje toe. Nee, ik heb het niet over dubbel zo veel poepluiers en de helft aan nachtrust, ik heb het over gebrek aan ruimte.. Een flínk gebrek aan ruimte..
Want let’s face it; ik ben 20, S. is 21 en toen we dit huisje kochten was het perfect voor ons tweeën. Over kinderen hebben we het wel gehad, maar in ons 5-jarenplan kwam het nog niet voor. We hadden alle tijd van de wereld voor kinderen en een bijpassend huis, als de tijd daar was.
Niet dus, we hebben hooguit nog 30 weken, maar aangezien het een tweeling is eerder een week of 26. Slik. Waar gaan we die kinderen in G-dsnaam laten? Het lijkt me niet opvoedkundig verantwoord om één van de twee permanent te huisvesten in de bezemkast onder de trap (en er zeker eigenhandig voor zorgen dat het Harry Potter Syndroom op de medische kaart wordt gezet? Dacht het dus niet!) maar er is geen enkele manier waarop we alle bedjes, badjes, kleren en laten we niet vergeten: KINDEREN! in een kamer van 8 vierkante meter weten te proppen.
Dus, de huizensite bij uitstek wordt alweer volop bezocht.. Op zoek naar een huisje met drie slaapkamers, of toch tenminste twee met redelijke afmeting. Zucht.
Deze week de eerste echo.. Zullen we eens kijken of we het kunnen herkennen als mini mens.. of dat het in mijn ogen slechts een tuinboon lijkt. Als het goed is moet het zich toch beginnen te vormen naar een mensje, met ‘echte’ armpjes en beentjes.. weliswaar met zwemvliezen, maar hey, ik ben niet kieskeurig.
De hersens functioneren al, tijd dus om hem te beïnvloeden met Mozart, theorieën van Einstein en Newton en voor te lezen uit de beste boeken ooit geschreven… oh nee wacht, het heeft nog geen oren. Shit >.<
Echt, ik kan de vrouw die de Chinese toko hier op de hoek runt wel zoenen! Twee dagen ben ik ongelooflijk beroerd geweest, inclusief vandaag, maar ik voel me nu 10x beter - en dat alles dankzij een kopje gemberthee! Ik begon het al somber in te zien…
Ik heb ook de layout even opgefleurd. Dat grijs met zwart en bruin vond ik niet echt toepasselijk.. Dus heb ik zelf maar een bovenkant voor de site geknutseld (aangezien er helemaal geen ‘zwangerschap’ thema’s bestonden (grr) Maar nu is die lekker fleurig, met roze, blauw en groen ^^
Is je vriendin net 6 weken zwanger en dan krijg je deze vraag al; een jongen of een meisje? Dat kindje is nu ongeveer zo groot als een rijstkorrel van Uncle Ben, mensen!
Maar goed, ik doe wel even mee met de pret; ik zeg meisje. H. mag niet mee doen, die raad toch altijd goed. Lekker puh (daar gaaaaan we weer XD). Maar jullie mogen wel mee doen!
Dus laat van je horen..
