“Jeetje, je bent zwanger!” Deze euforische uitspraak werd gedaan door mijn baas, dezelfde baas aan wie ik toch écht drie weken geleden ook al vermeld heb dat er wat huist in mij. Maar dat feit is natuurlijk te verwaarlozen, als je na gaat dat er toen nog niets te zien was. Misschien is zij groot voorstander van de ‘eerst zien, dan geloven’ lifestyle. Hoe dan ook, ik heb maar blij geknikt en vooral geen scherpe opmerking gemaakt over het feit dat ze duidelijk last begint te krijgen van Alzheimer – zij is immers degene die wekelijks mijn loonstrook ondertekend. Dat wil zeggen; tot september, want na augustus vind ik mezelf te zielig om nog naar het werk te verslepen. Zwanger zijn van een tweeling is niet niks – dat weet ik nu al na 10,5 week.
Mijn baas kan ik het eigenlijk ook niet kwalijk nemen, sinds om me heen op de werkvloer knopen van broeken mij om de oren vliegen terwijl iedereen (mannen niet meegerekend) zich naar wat schijnt heeft laten bevruchten en zo’n mooi buikje tevoorschijn tovert. Dan vergeet je al snel wie verteld heeft dat ze zwanger is en wie niet.
Nee, we hebben geen bedrijfsfeestje gehad.
Maar inderdaad, ik ben zwanger, en ik heb het mooiste buikje van iedereen – in mij groeien namelijk 2 van die gamba’s. Laaiend enthousiast is ze, mijn baas. Ik hoef prompt geen dagen meer op het servicekantoor achter de balie te staan – Ik ga nu over de post. Een zittende functie, met de w.c. binnen handbereik… so to speak.
